سلام دوستان روزه دار و مومن

امیدوارم طاعات و عباداتتون قبول باشه و توی این شبهای عزیز ما رو هم توی دعاهای خودتون فراموش نکنین ...

راستش امشب یه کوچوله (البته به اندازه یه دریاست) دلم گرفته ... دلم گرفته ... حالم گرفته از این شهر ... که آدمهایش همچون هوایش ناپایدارند !!!

گاه آنقدر پاک که باورت نمی شود ! گاه چنان بیمعرفت که نفست می گیرد !!!

خدایااااااااااااااااااااااااا ...

در انجماد نگاه های سرد این مردم !!!

دلم برای " جهنمت " تنگ شده است ...

از بچگی شاید از خیلی چیزا و صفت های بد و کارای بد بدم می اومده ... از حرف زشت گرفته تا دروغ و خیانت و خیلی چیزهای دیگه ...

اما یه چیزی همیشه آزارم داده ... هم واسه خودم هم واسه اطرافم ...

" قضاوت " ... قضاوت کردن نابجایی که خودش باعث خیلی صفت های بد دیگست ... پشت بندش دروغ و خیانت و تهمت و توهین بیداد میکنه ...

چرا ؟؟؟؟ واقعا چرا ؟؟؟

حرفام طولانیه ولی فکر کنم ارزش خوندن داشته باشه ...

اگر خوب دقت کنیم، ما همیشه قسمت کوچکی از واقعیات رو می دونیم اما "تصور" می کنیم که همه واقعیات رو می دونیم و با یه احساس و قیافه حق به جانب، به خودمون اجازه می دیم تا بر اساس اون دانسته های اندک و اصولا نادرست، قضاوت کنیم، نتیجه گیری کنیم، حکم صادر کنیم و در نهایت اون حکم رو اجرا کنیم.

     همانند داستان لمس فیل در تاریکی توسط افراد مختلف و تصورات نادرستتون بر اساس دانسته های ناقصشون.

     یا اون داستان پدری با دو کودک شیطان در اتوبوس و قضاوت شدن پدر توسط مسافران اتوبوس به عنوان پدری بی فکر و بی ملاحظه و درنهایت فهمیدن این که همسر اون مرد تازه فوت شده و مرد از سر مزار همسر برمی گرده و عزاداره و تغییر قضاوت و احساس مردم در مورد اون دو کودکی که هنوز نمی دونستن مادرشون رو از دست داده اند. یعنی تغییر احساس خشم و عصبانیت و بی فکری پدر در نتیجه ندانستن واقعیت به مهر و محبت و ابراز همدردی با پدر با دانستن واقعیت.

     یه مقدار تفکر کنیم. چند بار تا حالا ما این چرخه رو تجربه کردیم؟ اگر دقت کنیم ، می بینیم بارها با این قضاوت های نا به جا و حق به جانب، آبروی دیگران رو ریخیتم، تهمت زدیم، دل کسی رو شکستیم و ... که گاهی متاسفانه نتایجی به بار میاره که قابل برگشت و جبران نیست. چرا به خودمون اجازه می دیم انقدر راحت قضاوت کنیم که نتایجی چون تهمت و ریختن آبروی دیگران رو به بار بیاره؟ مگه ما چه کسی هستیم؟ آیا از خدا بالاتریم؟ خداوند حتی ستار العیوبه. یعنی اگر عیبی هم باشه می پوشونه، اون وقت ما نه تنها عیوب، بلکه چیزایی که وجود نداره رو هم به دلیل قضاوت نادرستمون، خیلی راحت و با قیافه حق به جانب بیان می کنیم و پخش می کنیم؟ آیا این کار زشت نیست؟ زننده نیست؟

     در قضاوت کردن هامون، اشتباه اینجاست که ما فکر می کنیم واقعیت رو می دونیم در صورتی که ما واقعیتی مجازی که ساخته و پرداخته تصورات و ذهنیاتمون هست رو جایگزین واقعیت اصلی می کنیم و اونو واقعیت می پنداریم و با دریافت القائات و وسوسه های شیطان که کارش همینه، به خودمون حق می دیم که نتیجه گیری کنیم و وای به زمانی که این نتیجه گیری رو منتشر کنیم.

ماه مبارک رمضانه، ماه سوزاندن عیب هامون، ماه پاکسازی خودمون. سعی کنیم در این ماه مبارک، دست از قضاوت کردن بکشیم که یکی از نتایج قضاوت کردن، حق الناسه.

 

چرا زود قضاوت میکنیم ؟

    دختری 15 ساله ، نوزادی 1 ساله به بغل داشت... ((مردم)) زیرلب بهش میگفتن فاحشه!
    ، اما هیچ کس نمیدونست که به این دختر در 13 سالگی تجاوز شده بود...!

    ... پسری 23 ساله رو ((مردم)) "تنبل چاقالو" صداش میکردن
    ، اما هیچ کس نمیدونست پسر بخاطر بیماریشه که اضافه وزن داره...!
    ...
    ((مردم)) زنی 40 ساله رو "سنگدل" خطاب میکردن ، چون هیچ وقت روزا خونه نبود تا با بچه هاش بازی کنه و به کارهاشون برسه ،
    اما هیچ کس نمیدونست زن بیوه ست ، و برای پر کردن شکم بچه هاش باید سخت کار کنه!

    مردی 57 ساله رو ((مردم)) "بی ریخت" صدا میکردن ،
    اما هیچ کس نمیدونست که مرد زیبایی صورتش را در راه حفظ وطنش فدا کرده !

    و هرروز مردم من و تو رو به غلط قضاوت میکنن...!



موضوع مطلب :